Brief aan mijn onderbewustzijn
Het dier keek me bedreigend aan. Ik zet hem op een lopen door het bos, angstig achterom kijkend. Het lijkt alsof ik niet vooruitkom! Hoe kan dat toch? Het zweet breekt me uit. Als klap op de vuurpijl begint het ook nog hard te waaien en te regenen. Ik blijf rennen, ik heb geen idee waarheen. Het donkere dier, dat een kruising tussen een wolf en een varken lijkt te zijn, komt steeds dichterbij. Ik voel mijn benen week worden, ik probeer een kreet te slaken, maar die wordt in mijn keel gesmoord. En plotseling word ik wakker.
Het bed is klam geworden door mijn zweet. Ik zit op bed en wen langzaam aan de omgeving. Er is blijkbaar niets aan de hand, ik ben gewoon thuis en heb een nachtmerrie gehad. Later op de dag, nadat ik al veel heb gedaan, blijven de beelden van het donkere dier nog steeds voor mijn ogen verschijnen. En ik voel opnieuw de angst. Er lijkt er geen voor de hand liggende verklaring voor te zijn…
